نادره حکیم‌الهی، مادر ترانه علیدوستی و همسر پیشین حمید علیدوستی، در سخنانی متفاوت درباره فقدان و سوگواری، برداشتی فلسفی و معنوی از مرگ و دوری از عزیزان مطرح کرده است؛ برداشتی که برخلاف باور رایج، مرگ را پایان پیوند میان انسان‌ها نمی‌داند.

او باور دارد ازدست‌دادن عزیزان، چه به‌صورت فیزیکی و چه عاطفی و غیرمادی، با دوره‌ای از سوگواری همراه است و باید برای گذر از آن زمان کافی در نظر گرفت. به گفته حکیم‌الهی، نمی‌توان انتظار داشت فرد بی‌درنگ و بدون طی‌کردن این دوره به زندگی عادی برگردد؛ زیرا سوگی که در زمان مناسب تجربه و پذیرفته نشود، ممکن است برای مدتی طولانی بر زندگی او سایه بیندازد.

او برای بیان ناگزیر بودن جدایی، زندگی را به حرکت خودروها در یک اتوبان مانند می‌کند؛ خودروهایی که مدتی در کنار هم پیش می‌روند، اما در نهایت راهشان از یکدیگر جدا می‌شود. از نگاه او، حضور آدم‌ها در زندگی همدیگر همیشگی نیست و جدایی و فقدان، بخشی قطعی از تجربه زندگی است.

مرگ؛ پایان زندگی یا گذر به مرحله‌ای دیگر؟

بخش تأمل‌برانگیز سخنان نادره حکیم‌الهی به دیدگاه او درباره جهان پس از مرگ بازمی‌گردد. از نظر او، دنیا تنها نمود بیرونی حقیقت است و جسم انسان نیز پوششی مادی برای روح محسوب می‌شود.

حکیم‌الهی معتقد است انسان‌ها برای تجربه‌اندوزی، یادگیری و گذراندن درس‌هایی به این دنیا می‌آیند. با پایان یافتن مأموریت و دوره آموختنشان، مانند دانش‌آموزی که یک مقطع تحصیلی را پشت سر می‌گذارد، به مرحله‌ای دیگر وارد می‌شوند. او می‌گوید شناخت روشنی از ماهیت آن مراحل ندارد، اما باور دارد که انسان سرانجام جسم مادی‌اش را رها می‌کند و راه خود را در مسیری دیگر ادامه می‌دهد.

او برای توضیح این باور، مرگ را به سفر تشبیه می‌کند و می‌پرسد: چرا وقتی عزیزی به کشوری دیگر سفر می‌کند، اطرافیان با امید دیدار دوباره چنین بی‌تاب نمی‌شوند، اما وقتی همان فرد جسمش را ترک می‌کند، جدایی را پایان همه‌چیز می‌پندارند؟

پیوند معنوی با عزیزان ازدست‌رفته

مادر ترانه علیدوستی از راز ارتباط با عزیزان ازدست‌رفته می‌گوید

یکی از بخش‌های درخور توجه سخنان او، اشاره به مفهومی است که «وصلِ بدون وصل» می‌نامد؛ پیوندی معنوی که به حضور جسمانی افراد وابسته نیست.

نادره حکیم‌الهی باور دارد برای ارتباط با انرژی عزیزان ازدست‌رفته، حضور فیزیکی آن‌ها ضروری نیست و انسان می‌تواند حتی بدون ارتباط جسمانی نیز پیوندش را با آنان حس کند. به باور او، درک این معنا می‌تواند از بی‌تابی و اندوه ناشی از فقدان عزیزان بکاهد.

او در پایان، کسانی را که در بخشی از زندگی هم‌مسیر می‌شوند، مسافران راهی مشترک می‌داند؛ افرادی که میانشان تعهدها، نقش‌ها و پیوندهایی شکل می‌گیرد که به باور او، با جدایی جسمانی از میان نمی‌روند.

سوگ خانواده و زندگی حمید علیدوستی

سخنان نادره حکیم‌الهی در روزهایی که خانواده علیدوستی در سوگ حمید علیدوستی نشسته‌اند، معنای عاطفی پررنگ‌تری یافته است؛ روایت زنی که می‌کوشد فقدان را نه پایان همه پیوندها، بلکه بخشی از مسیر زندگی بداند.

حمید علیدوستی، پیشکسوت نامدار فوتبال ایران و پدر ترانه علیدوستی، بازیگر شناخته‌شده سینما، زندگی شخصی پرفرازونشیبی داشت. یکی از تلخ‌ترین رویدادهای زندگی او، درگذشت غم‌انگیز پسر جوانش، پویان، در حوادث چهارشنبه‌سوری سال ۱۳۸۳ بود. او در سال‌های پایانی عمر با سرطان پیشرفته پروستات و استخوان دست‌وپنجه نرم می‌کرد. بیماری، سیستم ایمنی بدنش را به‌شدت تضعیف کرد و پس از ابتلا به عفونتی شبیه سرماخوردگی، در بیمارستان عرفان نیایش تهران بستری شد. این چهره محبوب ورزشی سرانجام شامگاه یکشنبه ۱۰ آبان ۱۴۰۵، برابر با ۱ نوامبر ۲۰۲۶، در ۷۰سالگی و بر اثر ایست قلبی ناشی از عوارض بیماری درگذشت.

نظر شما درباره این نگاه متفاوت و آرامش‌بخش به مرگ و سوگواری چیست؟ آیا شما نیز پس از فقدان عزیزانتان، تجربه‌ای مشابه از «وصلِ بدون وصل» داشته‌اید؟ دیدگاه‌ها و تجربه‌های خود را در بخش نظرات با ما در میان بگذارید.