توجه‌تان را به یک مصاحبه قدیمی اما آشنا جلب می‌کنیم:

«در جام جهانی بد بازی کردم، اما می‌خواهم بدانم کدام‌یک از بازیکنان تیم ما خوب بازی کرد؟ من یکی از بازیکنان ضعیف تیم ملی در آن رقابت‌ها بودم، اما باید توجه داشت که یک مهاجم برای اثرگذاری مقابل دروازه حریف به دریافت پاس نیاز دارد. شاید اگر رونالدو، ستاره تیم ملی برزیل، هم جای من بود، نمی‌توانست کاری از پیش ببرد. بعضی از بازیکنان تیم ملی به چشم‌هایم نگاه می‌کردند و عمداً به من پاس نمی‌دادند! صلاح نمی‌دانم بگویم چه کسانی بودند. متأسفانه عده‌ای که از من خوششان نمی‌آمد، شرایطی فراهم کردند تا من مقصر ناکامی تیم ملی شناخته شوم!»

خواندید؟ نظرتان چیست؟

یک لحظه چشم‌هایتان را ببندید و تصور کنید چه کسی ممکن بود چنین مصاحبه‌ای کرده باشد.

لازم نیست خودتان را خسته کنید؛ حدس‌زدنش دشوار است. خودمان می‌گوییم: این مصاحبه قدیمی از علی دایی، بهترین گلزن تاریخ فوتبال ایران است؛ بازیکنی که سال‌ها عنوان بهترین گلزن جهان را هم در اختیار داشت.

دایی پس از آخرین بازی تیم ملی در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان، زیر فشار رسانه‌ها و منتقدان، از جمله عادل فردوسی‌پور، مجبور شد برای همیشه با تیم ملی خداحافظی کند. او پس از مدتی سکوت، این حرف‌ها را بر زبان آورد.

رونالدو و تکرار یک روایت

حالا کریستیانو رونالدو و اطرافیانش نیز چنین نگاهی به هم‌تیمی‌های این فوق‌ستاره در تیم ملی پرتغال دارند و مستقیم یا غیرمستقیم گفته‌اند: به چشم‌های کریس نگاه می‌کنند و به او پاس نمی‌دهند!

برای نمونه، کاتیا آویرو، خواهر کریستیانو رونالدو، پس از بازی پرتغال با جمهوری دموکراتیک کنگو در جام جهانی ۲۰۲۶، در پیامی اینستاگرامی نوشت: «ناگهان فراموش کردند چطور پاس بدهند، توپ را قطع کنند و ضدحمله بزنند؟ خط میانی به شکل عجیبی افت کرده است!»

تیزترین پیکان انتقادها هم به‌سوی برونو فرناندز، کاپیتان منچستریونایتد، نشانه رفته؛ کسی که از نگاه هواداران این فوق‌ستاره پرتغالی، ظاهراً دشمن شماره یک رونالدو است!

رونالدو حالا با ژرژ ژسوس، سرمربی تیم ملی پرتغال، هم به مشکل خورده و از تیم قهر کرده است؛ قهری که شاید به خداحافظی اجباری او از تیم ملی بینجامد.

با خواندن این شباهت‌ها میان اسطوره‌های فوتبال ایران و پرتغال، شما چه فکر می‌کنید؟ آیا تاریخ تکرار می‌شود؟