روزنامه کیهان نوشت: موضوع فقط چند ثانیه ایستادن یا نشستن نیست؛ بحث بر سر معنای انتخابی است که در یک بزنگاه ملی انجام می‌شود. کسانی که سال‌ها به نام ایران شناخته شدند، از اعتبار پیراهن تیم ملی بهره بردند، بر سکوی افتخار ایستادند و از محبوبیت خود سرمایه ساختند، امروز در ساده‌ترین آزمون دلبستگی به کشور چه پاسخی می‌دهند و چه رفتاری از خود نشان می‌دهند؟

علی دایی، عادل فردوسی‌پور و دیگر چهره‌های حاضر در این جمع، هرچند کارنامه و جایگاه یکسانی ندارند، رفتارشان در چنین مراسمی می‌تواند پرسش‌های جدی افکار عمومی را برانگیزد. به‌ویژه در روزهایی که مردم ایران، با وجود همه دشواری‌ها، نزدیک به ۲۵۰ شب پای کار کشور ایستاده‌اند، انتظار می‌رود صاحبان شهرت و تریبون دست‌کم در احترام به نمادهای ملی، خود را از مردم جدا ندانند.

البته نمی‌توان همه چهره‌های ورزشی و هنری را با یک معیار سنجید؛ در همین روزهای حساس نیز افراد بسیاری شجاعانه در کنار مردم و کشور ایستاده‌اند. بااین‌حال، واقعیتی روشن است: شهرتی که از ایران به دست می‌آید، مسئولیت‌آور است و در برابر ایران تعهد ایجاد می‌کند. نمی‌توان سال‌ها از نام و پرچم ایران اعتبار گرفت و هنگام ادای احترام به پرچم و سرود کشور، ترجیح داد در حاشیه ماند.

بی‌غیرت‌ها! ایران سکوی پرتاب نیست که اعتبارش را بردارید و هنگام پذیرفتن مسئولیت، از آن فاصله بگیرید!