محمدرضا هدایتی در بخشی از گفت‌وگو، با مرور خاطرات کودکی و نوجوانی‌اش، از نقش پررنگ زاهدان در شکل‌گیری شخصیت و علاقه‌اش به هنر گفت و تأکید کرد: «من در زاهدان ساخته شدم.»

این بازیگر با اشاره به دشواری‌های زندگی در آن سال‌ها توضیح داد که بازیگری برایش تنها یک حرفه نبود؛ دنیایی بود که روی صحنه‌اش می‌توانست به آرزوهای دست‌نیافتنی‌اش برسد و برای مدتی از فقر و سختی‌های زندگی فاصله بگیرد.

هدایتی همچنین گفت که در میان قاچاقچیان بزرگ شده و همین تجربه، نگاه متفاوتی به آدم‌ها در او شکل داده است. او یادآور شد که بعدها از خود می‌پرسید رفتار و منش آن افراد چه تفاوتی با مردمی دارد که در مناطق نزدیک‌تر به مرکز کشور زندگی می‌کنند.

او با یادآوری روزهای کودکی در زابل گفت در آن دوران چوپانی می‌کرد و در کارهای کشاورزی، از شخم‌زدن زمین و کاشت بذر تا برداشت محصول، همراه بود.

با این حال، در دل همان روزهای دشوار، علاقه‌اش به بازیگری و موسیقی شکل گرفت. هدایتی درباره موسیقی بومی منطقه گفت ملودی‌هایی که در کودکی شنیده، همچنان در ذهنش مانده‌اند و حتی امروز نیز می‌توانند در کارهای هنری‌اش به کار بیایند.

به نظر شما دشواری‌های دوران کودکی تا چه اندازه در شکل‌گیری شخصیت و موفقیت یک هنرمند نقش دارند؟ محمدرضا هدایتی را بیشتر به‌عنوان بازیگر می‌شناسید یا خواننده؟