تصویری که پس از درگذشت حمید علیدوستی از فضای خانه‌اش منتشر شده، گوشه‌ای صمیمی و بی‌تکلف را نشان می‌دهد؛ فضایی آکنده از نشانه‌های فرهنگی که با روحیه و سبک زندگی این چهره برجسته همخوانی دارد. این قاب ساده و دلنشین، روایتی از زندگی مردی است که سال‌ها در عرصه‌های ورزشی و فرهنگی حضور داشت و اکنون یادش با نشانه‌هایی از اصالت و سادگی گرامی داشته می‌شود.

در بخشی از خانه، قفسه‌های پر از کتاب در کنار صفحه‌های گرامافون و آثار هنری به چشم می‌خورند؛ نشانه‌هایی از پیوند دیرینه او با هنر، ادبیات و فرهنگ. این چیدمان، علاوه بر بازتاب سلیقه شخصی‌اش، تصویری از زندگی پربار و انس او با کتاب و اندیشه در فضای خانواده ارائه می‌دهد.

میز یادبود نیز با سادگی و چند شاخه گل ارکیده سفید و قاب عکسی آرام از او آراسته شده است؛ چیدمانی که حال‌وهوای سوگ و معنویت خانه را پررنگ‌تر می‌کند. دوری از تجمل و زرق‌وبرق، یادآور تواضع و روحیه انسان‌دوستانه اوست؛ ویژگی‌هایی که حتی پس از درگذشتش نیز در خانه‌اش احساس می‌شوند.

به نظر شما این سادگی و صمیمیت چه حسی دارد؟ آیا دکوراسیون خانه می‌تواند بازتابی از شخصیت ساکنانش باشد؟