مس سونگون ورزقان در هفته دهم لیگ برتر فوتسال با نتیجه ۳ بر یک گیتی‌پسند اصفهان را شکست داد؛ اما تلخ‌ترین اتفاق مسابقه نه در زمین، بلکه روی سکوهای سالن پورشریفی تبریز رقم خورد؛ جایی که شعارهای نژادپرستانه علیه ایران و ایرانیان و فحاشی‌های ناموسی علیه مردم انزلی و شمال کشور سر داده شد.

پرسش مهم این است که چرا چنین اتفاق‌هایی بارها تکرار می‌شوند و همچنان برخوردی بازدارنده با آنها صورت نمی‌گیرد؟

محمدرضا زنوزی، مالک تراکتور، در تلویزیون از آنچه مظلومیت هواداران تیمش می‌خواند سخن می‌گوید و از رفتارهای صورت‌گرفته با آنها انتقاد می‌کند. اما آیا کسی درباره توهین‌هایی که در ورزشگاه‌های تبریز علیه ایران، هویت ملی و تمامیت ارضی کشور مطرح شده، پاسخگو خواهد بود؟

شعارهای نژادپرستانه، توهین به هویت ایرانی و حواشی مرتبط با شعارهای ضد خلیج فارس و تمامیت ارضی ایران، مسائلی نیستند که بتوان با سکوت از کنارشان گذشت. چرا در برابر این رفتارها برخوردی شفاف و قاطع دیده نمی‌شود؟ چرا مسئولان ورزشی و نهادهای امنیتی در برابر چنین حواشی‌ای سکوت کرده‌اند؟

وقتی با تخلف‌ها برخورد نشود، نتیجه همین خواهد بود: امروز در فوتبال، فردا در فوتسال و روزی دیگر در رشته‌ای دیگر.

لزوم برخورد برابر با توهین‌ها

قانون نباید میان رنگ پیراهن‌ها و نام باشگاه‌ها تفاوت بگذارد. فحاشی ناموسی، نژادپرستی و توهین به تمامیت ارضی ایران باید در هر ورزشگاه و از سوی هواداران هر تیمی، با برخوردی قاطع روبه‌رو شود.

ایران ملک شخصی هیچ باشگاه یا هواداری نیست. خلیج فارس، هویت ایرانی و حرمت مردم این سرزمین، خط قرمز است؛ نه دستاویزی برای کری‌خوانی و نه ابزاری برای تسویه‌حساب‌های فوتبالی.