خلاصه بازی بارسلونا ۱-۲ رئال مادرید؛ دبل امباپه و رقص شادی مورینیو در نیوکمپ

دبل مهاجم فرانسوی، یکی از بهترین پیروزی‌های رئال مادرید در ماه‌های اخیر را رقم زد. این تیم موفق شد توانایی‌های بارسلونا را خنثی کند. بلینگام با گذشت زمان بهتر شد و در دقایق پایانی نبض بازی را در دست گرفت؛ کوکوریا هم لامین یامال را مهار کرد.

رئال مادرید در سخت‌ترین میدان ممکن و برابر تیمی که بر لالیگا تسلط داشت، دوباره جان گرفت. سفیدپوشان در شرایطی که کمتر کسی انتظارش را داشت، بهترین نمایش خود را در دو فصل اخیر ارائه کردند؛ تیمی منسجم، دقیق و انعطاف‌پذیر که با دفاعی سازمان‌یافته و حملاتی حساب‌شده، به لطف دبل امباپه ال‌کلاسیکو را برد.

بارسلونا با همان ۹ پیروزی باقی ماند و نتوانست در خط میانی، که همواره یکی از مهم‌ترین نقاط قوتش بوده، برتری‌اش را به حریف تحمیل کند. پیش‌بینی می‌شد رودری در مرکز میدان حاضر باشد، اما آردا گولر، برناردو سیلوا، بلینگامِ رو به پیشرفت و شوامنی کنترل میانه میدان را در اختیار گرفتند. کاماوینگا نیز پس از ورود به زمین نقشی مهم ایفا کرد و به یکی از تعویض‌های سرنوشت‌ساز مورینیو تبدیل شد. سرمربی پرتغالی با مدیریت تاکتیکی خود درسی تمام‌عیار ارائه کرد؛ آن هم در غیاب دو ستاره تیمش، کورتوا و وینیسیوس.

برتری تاکتیکی رئال در نیمه نخست

همه‌چیز غیرمنتظره پیش رفت. از لحظه اعلام ترکیب، روشن بود که قرار است رویکردی متفاوت در پیش گرفته شود. مورینیو برناردو سیلوا را در مرکز میدان گذاشت و آردا گولر را هم در ترکیب اصلی نگه داشت؛ همان بازیکنان تکنیکی که به گفته خود او در رم نمی‌توانستند هم‌زمان در ترکیب اصلی بازی کنند، چون «پنج گل دریافت می‌کردند». اما رئال مادرید تیمی منسجم و متعهد نشان داد؛ بدون توپ فشرده و هماهنگ بود و هنگام مالکیت نیز با آرایشی مناسب، فضاها را به‌خوبی پوشش می‌داد. این واکنشی شایسته در برابر حریفی قدرتمند بود.

شاید بارسلونا انتظار چنین نمایشی را نداشت، اما زمان کافی برای بازنگری در برنامه‌اش داشت. بااین‌حال، در تمام نیمه نخست نتوانست در منطقه‌ای که انتظار می‌رفت برتری مطلق داشته باشد، یعنی خط میانی، به بازی مسلط شود.

فلیک برای خط میانی، فرمین لوپز را در کنار پدری و رودری قرار داد. هافبک اندلسی فعال‌ترین بازیکن این خط بود و بهتر از دیگران با مهاجمان ارتباط برقرار می‌کرد. برای نخستین بار در این فصل، رافینیا به‌خوبی مهار شده بود.

گوردون با ضربه‌ای از منطقه خود نخستین هشدار جدی را داد که به‌خوبی مهار شد. سپس با حرکتی سریع، زمینه پیشروی رافینیا را فراهم کرد؛ پیشروی‌ای که پس از استارت خوب لامین شکل گرفت. نامزد توپ طلا در دوئلی پرفشار با کوکوریا قرار داشت؛ بازیکنی که در تمام نبردهایش با شدت و تمرکز بازی می‌کرد. مدافع حریف تا حدی به هدفش رسید و تمرکز ستاره بارسا را برهم زد.

بارسلونا پیش از ال‌کلاسیکو هم از کمبود مدافع رنج می‌برد و مصدومیت اسپارت شرایط را بحرانی‌تر کرد. فلیک بالده را به میدان فرستاد، هرچند او جایگاه چندانی در برنامه‌هایش نداشت، و کانسلو را به سمت راست منتقل کرد.

رئال با ارسال بیرون پای آردا گولر به دروازه بارسلونا نزدیک شد و امباپه با ضربه والی توپ را به بالای دروازه فرستاد. بارسلونا هم با استفاده از اشتباه گولر پاسخ داد؛ اشتباهی که راه پیشروی گوردون را باز کرد، اما لونین ضربه او را مهار کرد.

در این شرایط متعادل، پس از دقیقه ۴۰، رئال برای بهره‌برداری از نقطه‌ضعف احتمالی بارسا هنگام مالکیت توپ دست‌به‌کار شد و حرکت تیمی فوق‌العاده‌ای را به نمایش گذاشت. توپ از عقب زمین تا جلو، میان همه بازیکنان و حتی لونین چرخید و به‌صورت مورب به جناح چپ رسید؛ جایی که دیومانده به فضای خالی نفوذ کرد و ارسالی تند و تیز فرستاد. جرارد مارتین توپ را دفع کرد، اما توپ به امباپه برخورد کرد و تغییر مسیرش خوان گارسیا را غافلگیر کرد. رئال با این گل یک بر صفر پیش افتاد.

بارسلونا می‌توانست و حتی باید پیش از پایان نیمه نخست بازی را به تساوی می‌کشاند؛ چرا که لامین یامال موقعیتی عالی برای گلزنی داشت. بازیکنان بارسا با گردش مناسب توپ، فضاها را به‌خوبی پیدا کردند و فرمین لوپز را در نقش مهاجم نوک صاحب توپ کردند. او توپ را به سمت چپ فرستاد و پس از برخوردی اتفاقی، توپ به شماره ۱۰ بارسلونا رسید. یامال می‌توانست با پای چپ گل بزند، اما فرصت را از دست داد؛ غافلگیری دیگری در این بازی!

تساوی بارسا و ضربه نهایی رئال

امباپه هم فرصت گلزنی پیدا کرد و ضربه‌اش به تیر دروازه برخورد کرد، هرچند از موقعیت آفساید حرکت کرده بود؛ اتفاقی که چندان هم دور از انتظار نبود. با آغاز نیمه دوم، بارسلونا ریسک بیشتری پذیرفت و رئال مادرید فرصت گل دوم را از دست داد. بلینگام دو بار حرکتی تماشایی را آغاز کرد. در صحنه نخست، او در موقعیتی خطرناک و در شرایط دو به یک قرار گرفت، اما جرارد مارتین با دفاعی عالی جلوی پیشروی‌اش را گرفت. در صحنه بعدی، هافبک انگلیسی نتوانست با توپ به‌خوبی پیش برود و پاس کم‌دقتش را بالده پیش از رسیدن به امباپه قطع کرد.

ریسک بارسلونا سرانجام نتیجه داد. دیومانده در پی برخورد استوک کانسلو با عضله ساق پایش مصدوم شد و رئال مادرید طبق قانون مدتی با ۱۰ بازیکن به بازی ادامه داد. بازیکنان این تیم تلاش بیشتری کردند و والورده نیز خواستار تعویض شد.

در همین شرایط، بارسلونا ضربه ایستگاهی را کوتاه اجرا کرد. پدری فرصت کافی برای تصمیم‌گیری داشت و پاس عمقی و دقیقی فرستاد؛ رافینیا هم با ضربه‌ای محکم و زمینی توپ را به گوشه دروازه فرستاد تا بازی به تساوی کشیده شود.

گل تساوی، روحیه بارسلونا را بالا برد. هرچند خوان گارسیا با واکنشی چشمگیر ضربه خطرناک آردا گولر را مهار کرد، آبی‌واناری‌ها کنترل بازی را به دست گرفتند و در زمین حریف مستقر شدند؛ رویکردی که البته فضای خطرناکی پشت خط دفاعی‌شان ایجاد می‌کرد.

ابتدا لونین با واکنشی عالی ضربه سر جرارد مارتین را مهار کرد؛ واکنشی در حد انتظار از کورتوا. سپس لامین یامال که این بار از دست کوکوریا، مدافع سمج حریف، گریخته بود، از مرکز زمین شوت زد، اما توپ از کنار تیر دروازه به بیرون رفت.

پس از آن، دی‌یونگ و رافینیا هم از پشت محوطه جریمه شانس خود را امتحان کردند. هویسن هر دو ضربه را بلوکه کرد که یکی از آن‌ها با صورتش دفع شد. کاماوینگا به میدان آمد تا با دوندگی و تحرکش به خط میانی استحکام ببخشد، اما نقشش فراتر از این بود و به مهره‌ای تعیین‌کننده تبدیل شد.

بلینگام با حرکتی تماشایی و تکنیکی در مرکز میدان، دو بازیکن حریف را از پیش رو برداشت. آردا گولر نیز با پاسی عمقی توپ را به ادواردو کاماوینگا رساند. هافبک فرانسوی از مدافع میانی عبور کرد و توپ را مقابل دروازه فرستاد تا امباپه با ضربه‌ای دقیق آن را وارد دروازه کند و نتیجه را ۱-۲ کند. این‌گونه، ال‌کلاسیکویی تماشایی و متفاوت به پایان رسید.

رئال مادرید بار دیگر رقابت قهرمانی لالیگا را داغ کرده است. این تیم برابر سرسخت‌ترین رقیبش به اوج رسید و بارسلونا را تا حد زیادی از میدان به در کرد. حالا فصل تازه‌ای از رقابت در لیگ آغاز می‌شود.